AndysBram

Arme Bram...

16.04.2018, Melanie

Zelden was ik zo zenuwachtig en exited tegelijk.
Voor mijn veertigste verjaardag kreeg ik van een stel lieve en ietwat idiote vriendinnen en zus mijn eerste menles cadeau.
Aangezien Ed en ik dol zijn op nieuwe avonturen, wilde ik hier graag gebruik van maken. Maar niet voordat Edge een beetje fatsoenlijk voor de wagen kon lopen.
De eerste men-avonturen heb je wellicht al eens gelezen.
Toen ik zag dat ervaren menners Edge echt wel fatsoenlijk in de rondte konden sturen, werd het tijd om ook mijn eerste les in te plannen.
Intussen was ik al bijna 41, maar gelukkig zat er geen einddatum op de waardebon voor een les bij, jawel, Stal Chardon.
Daar ging ik, samen met mijn zus, nichtje en Ed, op naar Chardon.
De fanclub en mijn onmisbare morele men-support-team, bestaande uit Richard en Mandy, was nog niet gearriveerd. Stress!!!

Toen ik vroeg waar ik Bram Chardon kon vinden, werd mij verteld dat die nog eventjes bezig was, maar dat ik mijn paard alvast kon inspannen. 
Dolle paniek ontstond er in mijn hoofd en ik belde direct mijn men-vriendjes. 
Binnen enkele minuten waren zowel mijn steun en mijn toeverlaat aanwezig. Wat een schatten zijn het toch.
Chels en ik maken met Ed wat lol om de spanning te verdrijven.
De allervriendelijkste Mama Chardon komt mij intussen helpen met Ed inspannen. 
Bram komt aanlopen, schud ons de hand en zegt: "rij maar alvast naar de buitenbak." Ik leg hem uit dat hij met een mega-men-kneus te maken heeft. Hij kijkt wat bedenkelijk en vraagt of het paard wel eerder voor de wagen heeft gelopen. "Jazeker, maar echt ervaren is hij niet. Vooral opstarten vind hij lastig." 
Bram schijnt het niet te deren en springt achterop en vraagt Rich de kar een zetje te geven om te voorkomen dat we met een soort van Eddie-wheely vertrekken. 
Doc checkt nog even of ik echt zeker weet dat ik dit avontuur wil aangaan. Ik meld haar dat ik prima verzekerd ben en het gewoon ga avonturen.
Zo trots als een pauw stuur ik met bibberende knietjes mijn eigen paard naar de buitenbak.
De bak is lager gelegen dan het erf en ik moet hier de rem gebruiken om te voorkomen dat die arme Ed het gevoel krijgt dat die wordt ingehaald door een kar. Rete ingewikkeld vind ik het, maar we komen veilig beneden en Ed kijkt nog steeds blij. Dat viel dus mee.
Wanneer ik de bak inkom en de cross hindernissen zie, vraag ik mij wel eventjes af waarom ik een tuig heb meegenomen ipv een zadel. Maar goed, daar kwamen we vandaag niet voor.
Bram staat achterop en verteld wat ik moet doen. Eerst maar eens beginnen met rond stappen, sturen en een beetje rust zien te krijgen. 
Ik probeer netjes over de hoefslag te rijden, maar het lijkt meer een slalom race. Bram legt uit dat mennen net zo makkelijk is als fietsen. Je moet op dezelfde manier sturen en als je het eenmaal kunt, verleer je het nooit. "Ik fiets nooit....." is mijn reactie. Die arme Bram, daar moet die dan nog een uur mee zien door te komen.
Maar Bram is niet voor één gat te vangen. Het lukt hem toch enigszins om mij te leren sturen. De lijnen worden steeds rechter en ik pak steeds minder vaak met een wiel een pion mee. 
Dan is het tijd voor een drafje. Eerst wat onwennig, maar al snel krijgen Edge en ik de smaak te pakken. Bram geeft tips hoe je vanaf de bok met alleen teugels en een zweep, toch verbinding kunt maken en je paard nageeflijk kunt rijden. Het begint zowaar echt ergens op te lijken! Tenminste, dat vind ik. Bram zal het vast minder spectaculair hebben gevonden. 
We rijden figuren, tempo wisselingen en uiteindelijk zelfs een ongepland maar zeer braaf galopje.
Met een big smile zit ik op de bok. Alles en iedereen is nog heel, dat valt niet tegen. 
Zelfs Doc die mennen met Ed gelijk vind staan aan een zelfmoordpoging geeft toe dat het er echt een soort van gecontroleerd uit zag. Dat is toch een prachtig compliment als Doc dat zegt.

De les zit erop, tijd om uit te spannen.
Bram laat mij Ed via de weg terug naar de stal sturen. Om te voorkomen dat mensen gaan inhalen moet ik midden op de weg blijven rijden. Dat voelt onwennig, maar die sloot rechts ziet er niet bepaald uitnodigend uit. Dan maar automobilisten irriteren, liever dan een plons met paard en wagen. 
We draaien het erf op en Bram geeft aan dat ik precies tussen een container en het siertuintje door kan. Ik vraag nog of hij dit zeker weet, hij heeft tenslotte mijn stuurvrouw-kunsten gezien. Het lijkt soms een soort Mario-kart als ik op de bok zit en heel eerlijk, zo voelt het ook. Maar Bram vind dat het kan. Uiteraard, ik rag die kar dwars door het siertuintje heen, hoe kan het ook anders.
Edge verblikt of verbloost niet van het gestuiter achter hem, knap paard. En volgens Bram is moeders niet heel erg gehecht aan de bloempjes in haar tuin, gelukkig maar.

Eddies fanclub komt ook het terrein op om te vertellen dat ze hem een hele knappe Eddie vinden. Dat ben ik roerend met ze eens!
Rich straalt helemaal, die is hartstikke trots op zijn paarden-pupil.
Ik roep dat dit zeker voor herhaling vatbaar is, dat mennen is veel leuker dan ik had verwacht!

En toch komt het er niet van. Intussen zijn we alweer 1,5 jaar verder en Eddie heeft amper nog voor de wagen gestaan.
Toch is dat mennen wel de basis voor andere zottigheid. Zoals sneeuwpret met Eddie voor de slee. En Horseboarden, onze nieuwe hobby.
Maar stiekem zit ik toch te peinzen of ik dat mennen niet gewoon weer eens op moet pakken.
Wie heeft er wat extra uren in een dag over? Dat zou het namelijk een stuk makkelijker maken om al die zottigheid bij te houden.

Meer nieuws

Ze vergaten er eentje mee terug te nemen...

22 mei 2018, Melanie

Boots was gisteren nogal verbaast dat zijn fokker langs kwam met een verzameling honden en er eentje vergat mee terug te nemen. Aangezien ...

Over Edith, dierentolk (en onze blogger!) II

01 mei 2018, Edith

Welk verhaal heeft op jou het meeste indruk gemaakt? Elk verhaal maakt weer een enorme indruk op mij. Ik vind het ieder keer weer heel bijzonder h...

Arme Bram...

16 apr. 2018, Melanie

Zelden was ik zo zenuwachtig en exited tegelijk. Voor mijn veertigste verjaardag kreeg ik van een stel lieve en ietwat idiote vriendinnen en zus mijn eerst...