ledhalsband hond

Donker, verlichting

02.11.2018, Eveline

Ken je die avonden?
Dat je lekker zit, de kachel staat aan. Chips binnen handbereik.
Het is eigenlijk al een beetje te laat. 
Morgen werken, vroeg op. 
Je moet de hond nog uitlaten, maar het regent.
De laatste keer dat je buiten bent geweest was om 18.30u
Je twijfelt.
Maar nee, natuurlijk doe je dat niet. 
Je vraagt netjes aan je hond of hij nog een plasje moet.
-stiekem hopend dat hij te diep slaapt zodat je naar je bed kunt sluipen-
Helaas. 
Hij tilt zijn kop op en sloft naar de gang. Je trekt je laarzen aan, twijfelt over een regenjas. Het is tenslotte maar even snel-snel naar het grasveldje.

Zo'n avond had ik.
En ik had nooit kunnen voorspellen wat voor avond het zou worden.
Eindigend. Hier.
Voor jou. Voor ons.
Ik trok mijn laarzen aan, mijn blote voeten erin. 
Deed jouw halsband om, lijnde je aan.
Ik stapte het donker in, voelde de regendruppels. 
Zag hoe je even ineenkromp omdat je stiekem toch wel een hekel aan regen hebt. 
Samen renden we naar de overkant.
En we zagen allebei die scooterrijder niet.
Ik hoorde alleen een klap. Iets dat over het natte asfalt schoof. Metalig geluid. 
Het leek even stil, totdat er een doffe "plof" te horen was.
Alsof er een vuilniszak van een balkon werd gegooid.
Maar dat was het niet.
Dat was het niet, toch?
Nee.
Jij was het.
Ik kroop over het natte, met smerig zwart water bedekte fietspad naar je toe. Net op tijd.
Niet om je leven te redden, maar om je vast te houden.
Om door de regen, over mijn kletsnatte wangen jouw laatste adem te mogen voelen.
En om je te zeggen dat het goed was.
Om te hopen dat je niets gevoeld hebt.
Behalve mijn liefde in de laatste minuten.
Terwijl tranen over mijn wangen stromen, zich vermengen met de regen, voel ik een hand op mijn schouder.
De scooterrijdster.
Haar broek is gescheurd, een rode veeg over haar wang.
Haar gezicht lijkbleek. Geschrokken.
"Het spijt me... ik zag jullie niet.."
Ik trek mijn regenjas uit en sla hem om mijn levenloze vriend. Trek hem op mijn knieën, houd hem even vast en sta dan op. Kijk naar de scooter, het meisje. 
Ze huilt ook.

Verhaal is fictief.
Herkenning is toeval.

Maar, wat vind jij van verlichting voor honden?
Hoeveel mensen gebruiken een lampje of lichtgevende halsband voor hun hond nu de dagen korter worden?
Waarom wel, of waarom niet?

https://www.andysdierensuper.nl/veiligheid-verlichting-hond

Meer nieuws

Een ongeluk in het donker...

02 nov. 2018, Eveline

Ken je die avonden? Dat je lekker zit, de kachel staat aan. Chips binnen handbereik. Het is eigenlijk al een beetje te laat.  Morgen wer...

Heerlijke Herfstwandelingen.. (en pannenkoekenhuizen!)

30 okt. 2018

De blaadjes kleuren weer geel, rood en bruin en de paddenstoelen zijn weer volop te bewonderen in onze mooie bossen. Waar kun je nu het beste wandele...

Weer lekker naar binnen!

29 okt. 2018

Ken je dat gevoel? Buiten jaagt de koude wind langs de ramen. Maar jij, jij zit lekker binnen. Met een dekentje en een warme kop thee. Net a...