Turbo worstelt met gevoelens

Over Edith, dierentolk (en onze blogger!) II

01.05.2018, Edith

Welk verhaal heeft op jou het meeste indruk gemaakt?

Elk verhaal maakt weer een enorme indruk op mij. Ik vind het ieder keer weer heel bijzonder hoe wijs dieren zijn en wat voor onvoorwaardelijke liefde ze hebben. Dat ze alleen maar goed willen doen en liefde willen geven en ontvangen.
Elk verhaal is weer bijzonder.
Vooral de dieren uit het buitenland die hierheen komen zijn zo ontzettend dankbaar. De meesten zijn niet gesocialiseerd en weten dus echt niet wat er van hun verwacht wordt en ze
zijn ook heel angstig en onzeker. Doordat ze aan mij kunnen vertellen wat ze hebben meegemaakt en waar ze moeite mee hebben kan ik dit weer aan de verzorgers doorgeven.
Met deze dieren moet je van voor af aan beginnen met opvoeden, maar dan alleen met beloningen en nooit met straffen. Dit vergt heel veel geduld en tijd en heel veel liefde. Ze
hebben veel tijd nodig om te wennen, het is allemaal nieuw voor ze. Ten eerste het feit dat ze daar meestal op straat hebben geleefd en nu in een huis moeten blijven. Ze hebben hun
eigen eten moeten zoeken en nu krijgen ze het voorgeschoteld. Dat geeft weer verveling waar je ook weer een oplossing voor moet zien te vinden met spelen en eten verstoppen of
speurtraining gaan doen. Maar ze zijn zo dankbaar en zijn erg leergierig.
 
Het verhaal wat eruit springt is het verhaal van Lucky. De kater die vermist was. Hij bleek te zijn aangereden en was dood. Hij vertelde mij dat hij was aangereden en langs de kant van
de weg had gelegen en door een dierenambulance was opgehaald. Zijn verzorgster had overal naar gebeld maar nergens was hij. Lucky vertelde zelf dat hij gevonden zal worden.
 
En zijn verzorgster was ook niet van plan om het op te geven. Uiteindelijk was er een vrouw die haar belde en vertelde dat ze had gezien dat de ambulance een kat had weggehaald die
langs de kant van de weg had gelegen. Iemand van het dierencrematorium heeft toen nogmaals naar het dierenasiel gebeld en bleek dat hij helemaal achterin de vriezer lag.
Maar Lucky had zoveel te vertellen ook dingen die nog na zijn dood gebeurde. Het was heel bijzonder. Lucky noemde de naam Felix maar het kwam zijn verzorgster niet bekend voor.
Later bleek dat dit de naam van een krabpaal te zijn die ze wilde kopen voor haar nieuwe kitten.
 

Dan het verhaal van paard Billy

Het moment dat ik de foto van Billy kreeg liepen de tranen van verdriet over mijn gezicht. Dat was heel intens. De verwarring en verdriet van dit paard was overweldigend. Alleen omdat hij niet wist wat er gebeurde en waarom hij werd verplaatst. Als ze mij niet hadden ingeschakeld was hij van depressiviteit dood gegaan want hij wilde niet meer eten. Toen ik alles had uitgelegd, knapte hij op en zocht aansluiting bij de kudde waar hij stond en werd hij met liefde overgenomen door degene waar hij uiteindelijk was ondergebracht. Hij heeft het nu prima naar zijn zin en zijn eigenlijke maatje komt hem
nog regelmatig opzoeken.
 
Dieren verstaan, begrijpen en voelen alles. Ze kunnen je gedachten lezen en voelen de stemmingen van mensen feilloos aan. Ze verstaan echt alles, alleen kan de reactietijd iets
langer duren en verder is het ook net als bij mensen, iets waar ze geen zin in hebben daar reageren ze ook niet op.
Dieren hebben echt grote moeite met de stress van mensen.
Daar kunnen ze heel moeilijk mee omgaan en raken daar helemaal van in de war. De drukte die mensen in hun hoofd hebben daar kunnen ze slecht mee overweg.
 
 
Dieren hebben ook verdriet bij het overlijden van een maatje of een huisgenoot. En helemaal als de verzorgers ook dit verdriet hebben, dan lijden zij samen met de mensen.
Dieren die weggelopen zijn. Een heleboel uit eigen beweging. Zelfs honden, als ze de kans krijgen, lopen weg. Meestal is het door de drukte of de stress in huis.
Katten hebben hier ook een enorme hekel aan en de meeste katten die weglopen doen dit omdat er teveel katten bij elkaar in huis zijn. Die kunnen hier niet tegen en zoeken de rust
elders.
Het mooie is ook in een contact met een dier, dat ze privacy gevoelige dingen niet vertellen en dit ook weten te onderscheiden.
Soms geven ze alleen een woord of geven iets aan, dan weet ik niet wat ze bedoelen en dan zeggen ze dat hun verzorgers dat wel weten. Als ik dit dan vertel tijdens mijn terugkoppeling
dan is dit ook inderdaad het geval en dan vertellen ze het mij wel of niet. Ook dieren kunnen op een bepaalde vraag geen antwoord geven. Dan probeer ik het op een andere manier of ik
vraag of ze mij een plaatje willen laten zien.
Sommige dieren vertellen honderduit en hoef ik amber iets te vragen en andere dieren daar moet ik het uittrekken. Het is echt hetzelfde als bij mensen.
Als ze iets niet kunnen vertellen of omschrijven vraag ik of ze mij een plaatje of filmpje willen laten zien. Dan krijg ik bv een fiets met een mandje achterop te zien waar ze in zitten. Of ik
zie een beeld dat ze achterin de auto zitten met hun kop uit het raam, rennend over een weide of aan het strand. Soms krijg ik ook het interieur te zien, de kleuren, een beschrijving
van hun mand en ga zo maar door.
 

 

Krijg je met alle dieren contact, of zijn er ook koppige of boze dieren?

Ja ik krijg met alle dieren contact.
Wanneer een dier gestrest, argwanend of terughoudend is dan geef ik ze ruimschoots de tijd om mij te observeren en af te tasten. Belangrijk is dat je liefde en vertrouwen uitstraalt.
Als het contact moeizaam en stug verloopt dan vertel ik het dier dat ik hem eerst een healingbehandeling ga geven om hem tot rust te laten komen of dat ik later terugkom om met
hem te praten.
Ook kan het zijn dat tijdens het gesprek mijn contact met het dier verbroken is. Dan wacht ik altijd even of het na een tijdje weer terugkomt. Meestal is het zo dat een hond plotseling
wordt uitgelaten of dat een kat naar de bak moet. Of dat er iets anders aan de hand is. Als het contact er dan weer is, vertellen ze meestal ook wel wat er aan de hand was.
Maar soms gaat het zo stroef en is het dier chagrijnig dan zeg ik dat ik een andere keer terugkom om met hem te praten. Dan blijkt achteraf dat zijn verzorgers later thuis zijn
gekomen dan anders en ze dus later eten hebben gekregen of dat ze niet lekker in hun vel zatten.
Ik kwam laats thuis en ik woon in een appartement op de 2 e verdieping. Ik nam de trap en op de 1e verdieping in het trappenhuis hoorde ik een zwaar gebrom. Ik wilde eerste doorlopen
maar het gebrom was zo zwaar dat ik terug naar de overloop van de 1e verdieping liep om te kijken wat het was. Het was een super grote libelle die tegen het glas aan vloog.
Aangezien het trappenhuis een deur heeft naar de galerij kon de libelle niet meer naar buiten. Ik heb mijn hand onder hem gehouden en gezegd dat hij mij kon vertrouwen en dat ik hem naar
buiten zou brengen. Hij is op mijn hand gaan zitten, het gebrom stopte en toen heb ik hem, door de deur naar de galerij, naar buiten gelaten en vloog hij rustig weg. Dat was zo mooi.
Tijdens een healingbehandeling ter plekke met een hond, zat er een wesp bij het raam en was hevig aan het zoemen. Ik begon met de behandeling en de wesp werd stil, na 3 kwartier
was ik klaar, de hond bewoog en de wesp begon ook weer met zoemen.
Ik maak niet vaak boze dieren mee. De meeste willen alleen maar liefde geven en goed doen zodat er van hun gehouden kan worden. Ze vinden het verschrikkelijk als de mensen in
hun teleurgesteld zijn.
Een keer heb ik een paard gehad dat echt heel boos was en dat was Turbo.
Turbo was een 3 jarige ruin die was gekocht van een handelaar in Belgiƫ. En hij was boos, zo boos. Hij vond dat hij een rot leven had.
Turbo had volgens mij iets in zijn hersenen wat niet goed zat. Het voelde gewoon niet goed. Hij voelde raar in zijn hoofd. Hij was gekocht door een vrouw die geen ervaring met paarden
had en ik heb haar ten sterkte afgeraden dit paard te houden en te berijden. Want ik voorzag ernstige ongelukken. Ze dacht dat ze dit paard met veel liefde kon veranderen maar dat zou
met dit paard echt niet lukken. Na maanden, en de nodige teleurstellingen, heeft ze uiteindelijk afstand van dit paard gedaan. Er zat echt een kronkel in zijn hersenen.
 
Ik maak niet veel boosheid mee bij dieren. Wat de meeste dieren, en vooral honden en paarden, wel missen en zelf aangeven, is dat ze een leider nodig hebben. Veel stress bij
honden komt door het gebrek aan een leider. Daar vragen ze zelf om. Ze geven aan dat hun verzorgers niet weten wat ze willen en alles aan hun overlaten, dit kunnen ze niet aan en dat
willen ze ook niet. Ze willen duidelijkheid. Ook geven ze aan dat hun verzorgers te druk in hun hoofd zijn. Daardoor worden ze ook erg onzeker en voelen ze zich niet beschermd op
straat.
Ik voel wel bij een gesprek met een dier of het dier een band heeft met zijn verzorgers of niet. Als ze een band hebben dan voel je echt de liefde van het dier voor zijn verzorgers en
dat is heel mooi.
Dieren zijn zo ontzettend wijs en hebben alles feilloos door. Ze spiegelen hun verzorgers ook.
Het contact met overleden dieren is ook weer heel bijzonder. Dat gaat veel rustiger, die energie is rustiger.
Meestal is de vraag of de verzorgers er goed aan hebben gedaan om ze in te laten slapen.
Of ze niet te lang hebben gewacht, of te snel zijn geweest. De meeste dieren zeggen ook dat ze nog niet weg hadden willen gaan maar dat hun lichaam
op was of dat de ziekte te erg was gaan worden en dat ze dankbaar zijn dat ze niet hebben hoeven lijden. Over het algemeen willen de dieren het liever zelf bepalen wanneer ze
overgaan maar mocht het lijden te erg worden vinden ze het goed als er ingegrepen wordt.

Meer over Edith lees je in het laatste deel!

Meer nieuws

Die goeie ouwe cap..

19 sep. 2018, Eveline

Het is wel leuk om ze weer eens te zien. De muffe zoldergeur hangt erin, en op het kinbandje dwarrelt iets "groens". Een schimmel, gok ik. Ik heb ze jaren niet aangeraakt...

De Hondenplons!

18 sep. 2018, Melanie

"Is het eigenlijk druk bij de hondenplons mam?" Joey bedenkt zich ineens dat hij wel graag met zijn honden wil zwemmen. Maar dat er bij zo een...

Help! Mijn kind wil op paardrijles!

14 sep. 2018

Heel veel kinderen doen fanatiek aan sport. Dat is niet alleen gezond, maar ook leuk. Je bouwt sociale contacten op, leert teamplayen en bent lekker ...